Starry Starry Night > kunst met kids

In de aanloop naar kerst mocht er al eens over sterren gepraat worden in de klas.  Over licht en donker, warm en koud.  Contrasten waarmee kinderen al van erg jong mee in aanraking komen.  Ik wilde hen net iets meer meegeven en haalde de mosterd (opnieuw) bij de Kleine Einsteins.  Na de eenaatjes eerder al met klassieke muziek in contact te laten komen, koos ik ervoor hen nu kennis te laten maken met de wereld van de schilderkunst.  Andermans werken kunnen beschouwen is namelijk een van de vele muzische beelddoelen die bereik moeten worden.  Verder hoopte ik met deze les ook enkele maatschappelijke, ruimtelijke en historische doelen te bereiken.  

Vincent van Gogh is een welbekende kunstschilder die niet zo ver van ons bescheiden dorpje geboren werd.  Zundert ligt namelijk op nog geen half uurtje rijden van de school.  Hij kende een leven zoals wij ons niet meer kunnen voorstellen, maar dankzij de financiële steun van broer Theo onderhield hij zijn hobby dagelijks: schilderen!  Hij verhuisde regelmatig en kwam uiteindelijk in Frankrijk terecht, waar hij in contact kwam met het impressionisme.  Een aflevering van het Klokhuis leerde ons hoe het leven en werk van Van Gogh er uit zag.   Tijdens zijn leven verkocht hij slechts een handvol schilderijen.  Met (omgerekend) ongeveer 130 euro als maximumprijs.  Terwijl hij er 100 jaar later ruim 85 miljoen euro voor zou krijgen.  We besloten dat hij een heuse pechvogel was.  Dit stereotype beeld deed hem nog meer onze tijdelijke mascotte worden.  Ja, we waren overtuigd van zijn aandeel in onze donderdagnamiddag.  

Via Google Art Project bestudeerden we Vincents schildertechniek.  Het viel ons op dat hij veel vegen en strepen naast elkaar zette.  Hierdoor lijkt het van op een afstand of de kleuren zich mengen.  Bovendien gebruikte hij veel kleuren die met elkaar botsen.  Licht en donker.  Warm en koud.  De kleurencirkel van Itten werd erbij gehaald.  Het viel ons op dat de botsende kleuren vooral tegenover elkaar staan in dit schema.

 

Met Vincent van Don McLean als muzikale draad op de achtergrond gingen we aan de slag.  De eenaatjes kregen elk een Van Gogh kleurplaat van een schilderij dat ze eerder al zagen verschijnen op A3.  Elke kleurplaat was voorzien van een QR-code.  Het inscannen ervan bracht ze op de afbeelding van het originele werk.  Het kon hen inspireren om hun werk even mooi, misschien wel nóg mooier te maken.  

Het was echter geen vereiste dat ons kunstwerk op het originele zou gelijken.  De kleuren mochten verschillen.  De techniek mocht afwijken.  De enige vereisten waren dat de kinderen hun kleuren doelbewust zouden gebruiken en dat door optische menging andere kleuren zouden kunnen ontstaan.  Met Super Vincent in gedachte lieten de eenaatjes zich volkomen gaan.  Sommigen gingen nauwgezet te werk.  Anderen bestudeerden eerst van Goghs kostbare kunst.  Terwijl nog anderen zich blijkbaar lieten meeslepen door hun gevoel en compleet fauvistisch aan de slag gingen.  Het muzisch proces is gegarandeerd geslaagd.  Dankzij het laaiend enthousiasme van de kinderen.  En ook een beetje dankzij broer Theo die er steeds voor zorgde dat Vince kon blijven schilderen.  En natuurlijk mogen die resultaten er ook wezen... binnenkort op onze fotoblog.

Kunst met de natuur?!

Ik hoopte al twee weken op fantastisch mooi weer die vrijdagnamiddag.  Het voorbije weekend was het immers Earth Day geweest.  Deze Dag van de Aarde laat je stilstaan bij de schoonheid die de natuur ons te bieden heeft.  Het laat ons even nadenken over onze invloed op de natuur in de wereld.  De mens heeft de natuur nodig om te kunnen leven, zijn en worden.  Maar terwijl we ons stukje natuur gebruiken, moeten we er ons van bewust zijn dat we dat deeltje van de natuur terwijl ook ontvreemden.  Het best is natuurlijk om hiervoor iets terug in de plaats te geven.  


Een heel schone les.  Maar zeker niet bestemd voor kinderen van zes of zeven jaar.  Als we echter de schoonheid van de natuur in de verf zetten, zal deze enorm geapprecieerd worden.  Waardoor zelfs onbewust nodige natuuroffers gebracht zullen worden.  Het werd
al heel vaak duidelijk dat de huidige generatie eenaatjes de natuurschoon wel kunnen waarderen.  Bovendien worden wij, leerkrachten, door de leerplannen en eindtermen uitgedaagd de kinderen al spelend met alle aspecten van de natuur in contact te brengen.  Hierbij liefst nog gebruik makend van zoveel mogelijk zintuigen.  


Daarvoor zou het dan best wel fijn weer moeten zijn, die vrijdag.  We zouden immers  een ganse namiddag buiten zijn.  De pracht van de natuur bewonderen.  De kunst van het groen beschouwen.  En er vooral mee gaan werken, creëren, vormgeven.  De zon was van de partij.  We trokken erop uit.  Naar een stukje groen in de buurt van de school.    Aan de kinderen werd gevraagd zaken te verzamelen.  Verschillende kleuren, vormen, texturen.  Groot en klein. Dik en dun.  Lang en smal.  Alles wat ze zelf konden dragen, mochten ze meenemen.  Zonder de natuur pijn te doen, natuurlijk.  Blaadjes moesten aan de bomen blijven hangen.  Takken mochten niet afgetrokken worden.  Onze verzamelaars hadden maar een half woord nodig om uit te zwermen.  Er werd gezocht en gezocht, maar bovenal gevonden.  Die eenaatjes kwamen terug met de meest wonderlijke stukjes natuur: mooie bloempjes, grassen in allerlei maten en lengtes.  Takjes, takken, stammen, schors, een verloren gekropen naaktslak, blaadjes met de regenboogkleuren, steentjes en stenen.  Te veel om te dragen door twee kinderhanden.  Mijn voorbereide motiverende woorden maakten plaats voor respectvol afremmen.  Die meterslange dikke tak kon niet mee.  Net als die zware steen, die met een beetje fantasie op een toilet leek.  

Na een dik kwartier zoeken, wikken en wegen, trok de verzamelkaravaan naar het vooraf besproken plekje op de speelplaats voor fase twee van ons creatief-met-de-natuur-project.  We zouden immers een eenaatjesmuseum maken.  Een mini-museum met "land art".  Er restten ons nog een kleine twintig minuutjes om ons werk klaar te maken.  Met al de verzamelde spulletjes maakten we iets moois.  Een soort natuurcollage waarbij vorm, kleur, textuur en vooral compositie van erg belang zijn.  Tijdens het vormgeven, viel er nog ander schoons te bewonderen op de speelplaats.  Natuurlijk kreeg dat ook een mooi plekje in het geheel. Met de nodige aandacht en respect werden er zeventien prachtwerken gecreëerd.  De kinderen namen er hun tijd voor.  Ze legden en verlegden, keken, evalueerden en verbeterden.  Tussendoor maakten ze nog tijd om elkaars werk te bekijken en te prijzen.  De tijd vloog en de werkjes werden voorzien van een vlaggetje met hun naam op.  Het publiek werd namelijk verwacht.

De bel. Start van de speeltijd.  Niettegenstaande deze ook bedoeld voor de eenaatjes, begeven zij zich met knikkende knietjes naar hun eigen werkjes.  We verwachten publiek!  We zijn trots op wat we gemaakt hebben en willen, durven zelfs, de nodige uitleg geven aan onze schoolgenoten.  En of we publiek kregen!  Wat aarzelend op gang kwam, werd op de duur een overrompeling.  Onze creatievelingen hadden handen te kort om de bedoeling van het museum uit te leggen.  Met veel enthousiasme vertelden ze hoe hun werk tot stand kwam, waar ze de spullen vonden en waarom ze voor die compositie  kozen.  Hun verantwoordelijkheidsgevoel viel me daarbij enorm op.  Geen Wikipedia-info waarbij je je eerst moet afvragen of de inhoud ervan wel klopt.  Nee hoor, alles werd naar waarheid verklaard.  Met trots wezen ze ook naar hun klasgenoten.  "Kijk maar eens wat zij allemaal gemaakt hebben." Want een museumbezoek houdt natuurlijk niet op bij het bewonderen van slechts één werk.  Na veel keurwerk, heel wat amaai's en wows en vooral na een kwartiertje speeltijd, was het 'bezoekuur' over. 

Of we het werk mee naar huis mochten nemen, vroeg K.  Ja, dat zou iedereen wel  willen, maar op de duur als onmogelijk besloten.  Wat we nu eigenlijk geleerd hebben,  wilde ik in ware SOS Piet-stijl nog wel eens weten.  Heel wat, zo bleek.  En dat tijdens een muzische les!  Waar vrijheid, deugd en experiment het voornaamst zijn.  "Met ronde dingen kan je ook iets hoekigs maken", bijvoorbeeld.  Of: "Ik heb altijd goed naar de kleuren gekeken.  Alleen diegene die erbij pasten, mochten erbij." De natuur is heel erg mooi, besloten we aan het einde van die zonnige vrijdag.  En je kan er ook heel mooie dingen mee maken!

Alle foto's van ons mini-land-art-museum kan je bekijken op de schoolwebsite.  


Met dank aan Pinterest, waar ik op het geweldige landartidee kwam.  Een activiteit die ik de komende jaren, wegens groot succes, zeker zal herhalen.  Pinterest is bovendien een bron aan inspiratie.  Met een beetje tijd over en voldoende goesting in iets nieuws, zullen de vele pinboards een bron van inspiratie zijn.  Ik maakte een pinboard 'natuur' op Pinterest, over creatief omgaan en bezig zijn met de natuur.

Meer creatief met de natuur ideetjes vind je op onderstaande blogs.  

Toen de bel ging en ik over de speelplaats wandelde zag ik onze eenaatjes hun mama/
papa/oma... bij de hand nemen.  Ze brachten een (verplicht) bezoekje aan het museum.  Met tekst en uitleg.  Zo fier als een gieter.  Zúlke momenten, dat doet je wat.